Close

جدیدترین کشورهای جهان

0
از 0 رای
جدیدترین کشورهای جهان + تصاویر
  • 0
  • 9

نگاهی گذرا به تاریخ نشان می‌دهد که مرزهای جهان بیش از آنچه که فکر می‌کنیم درحال تغییر هستند. گاه هم این تحولات مدتی زمان می‌برد تا تصویب بشوند و کشور جدید به رسمیت شناخته بشود.

سودان جنوبی - جولای 2011

1.jpg

تصویر مربوط به مأموران سازمان ملل متحد در سودان (UNAMIS) است. آنها از مردم سودان جنوبی که در جنگ‌های اخیر جابل به تاریخ 23 دسامبر 2013 -در حومه پایتخت جوبا- آواره شده‌اند، محافظت می‌کنند.

سودان جنوبی پس از ده‌ها سال جنگ خونین داخلی با قوم عرب شمال، بالاخره در 9ژوئیه 2011 استقلال خود را از سودان اعلام کرد. تقریباً 99% رأی دهندگان در این همه‌پرسی به استقلال کشور جدید رأی دادند و کشور جدید به‌سرعت توسط جامعه جهانی به رسمیت شناخته شد. ایالات متحده نقشی اساسی در سوق دادن سودان جنوبی به سمت تبدیل شدن به دولت مستقل، ایفا کرد.

2.jpg

اما این کشور از زمان مستقل شدن، با مشکلات زیادی روبه‌رو شده است که می‌توان عمده دلایل آن را در دو گروه دسته‌بندی کرد: 1) نرخ بالای فقر در سودان جنوبی، 2) جنبش‌های متنوع قومی-سیاسی در کشور که در این دوره، فاقد دشمن مشترک هستند. به این دلایل، منابع طبیعی عظیم و تاحد زیادی دست‌نخورده را هم اضافه کنید. حالا شما یک کشور جوان دارید که در چند سال اخیر، درگیر جنگ‌های سیاسی بوده‌ است.

به‌طور مثال سودان جنوبی تا سپتامبر 2014 برای 9 ماه درگیر جنگ داخلی بود که یک میلیون نفر از 11 میلیون نفر از جمعیت این کشور را آواره و با قحطی‌ روبه‌رو  کرده است که می‌توانست جان 50.000 کودک را تا پیش از پایان سال بگیرد. این اتفاق تلخ تا حد زیادی در 2014 وقوع پیوست.

2- کوزوو - فوریه 2008

3.jpg

تصویر مردمان کوزوو و بازدیدکنندگان خارجی را در تاریخ در 20 اوت 2014 در شهر پریرزن نشان می‌دهد که به تماشای فیلم مستندی درباره استقلال کوزوو نشسته‌اند.

کوزوو در 17فوریه 2008  استقلال خود را از صربستان اعلام کرد. این کشور از سال 1999 توسط سازمان ملل متحد اداره می‌شد، یعنی از زمانیکه ناتو، صربستان را بمباران کرد و اسلوبودان میلوسویچ -رئیس جمهور وقت- را مجبور کرد تا نیروهای خود را از این استان که براساس مرزبندی قومی جدا شده بود، خارج کند.

4.jpg

استقلال کوزوو با مخالفت روسیه مواجه شد و درباره دیگر جنبش‌های جدایی طلبانه (که در طول دوران بحران کریمه دیده‌ایم) هشدار داد. همچنین نسبت به قومیت‌های صربی که در صربستان زندگی می‌کردند ابراز نگرانی کرد. اکثریت کمی از کشورهای عضو سازمان ملل، کوزوو را به رسمیت می‌شناسند، اما این کشور به دلیل نگرانی از شدت گرفتن خشونت، درخواست عضویت در سازمان ملل متحد را نداده است.

دولت ملی کوزوو پس از اعلان استقلال بدون مشکل اداره نشد: تنش قومی و جرایم سازمان‌یافته همچنان پابرجاست و اقتصاد این کشور توسعه مشخصی پیدا نکرده است (نرخ رسمی بیکاری این کشور در سال‌های اخیر حدود 45درصد بوده است. کوزوو همچنان هم به‌عنوان یک دولت خودخوانده شناخته می‌شود.

3- مونته نگرو و صربستان – ژوئن 2006

5.jpg

نصویر بازیکنان مونته نگرو را نشان می‌دهد. پس از گل زدن در رقابت بین مونته نگرو و مولداوی، دیدار مقدماتی یورو 2016، در استادیوم شهر پودگوریتکا، مونته نگروه. تاریخ 8 سپتامبر 2014.

کشور مستقل صربستان و مونته نگرو پس از فروپاشی یوگسلاوی در سال 1991 شکل گرفت، در سال 2003 به اتحادیه دولتی صربستان و مونته نگرو تغییر یافت و سرانجام در سال 2006 به دو کشور جداگانه صربستان و مونته نگرو تبدیل شد.

سرانجام مونته نگرو به این رابطه پایان داد و همه‌پرسی 21 می 2006 نشان داد که بیش از 55 درصد مردم می‌خواهند روابط خود با صربستان را پایان دهند. مونته نگرو در 3ژوئن اعلان استقلال کرد و چند روز بعد، صربستان هم استقلال خود را اعلام کرد.

6.jpg

مونته نگرو از زمان استقلال برای عضویت در E.U. درخواست داده است، به سازمان تجارت جهانی پیوسته و حکومت مطلقه پیشین خود را احیا کرده است. از آنجا که در سازمان ملل، اقتصاد به‌طور مستقل مورد بررسی قرار می‌گیرد، می‌توان گفت که این تغییر و استقلال، اتفاقی مثبت برای مونته نگرو بوده است.

سرانجام، استقلال مونته نگرو به‌طور موثری موجب استقلال صربستان به‌عنوان یک کشور جدید شد چون این کشور جانشین قانونی اتحادیه بود. مونته نگرو از سال 2006 از سیاست‌های کلی حامی اروپا تبعیت کرده و در مسیر عضویت در اتحادیه اروپا قرار دارد (هرچند استقلال کوزوو هنوز تأیید نشده است). این کشور در زمان رئیس جمهور تومیسلاو نیکولیچ که در سال 2012 انتخاب شد، تلاش کرد تا با متحد قدیمی خود -روسیه- در اروپا به هماهنگی برسد.

4- تیمور شرقی – می 2002

7.jpg

تصویر، رئیس جمهور مستعفی اندوزی -سوسیلو بامبانگ یودویونو- و نخست وزیر تیمور شرقی -زانانا گوسمائو- را نشان می‌دهد که پیش از دیدارشان در دیلی به تاریخ 26 اوت 2014، دست یکدیگر را می‌فشارند.

تیمور شرقی که در زبان پرتغالی به آن تیمور-لسته می‌گویند، در 20 می 2002 به استقلال رسید، اما این کشور سال‌ها پیش به‌طور مستقیم به استقلال رأی داده بود، یعنی زمانیکه در یک همه‌پرسی رأی مطلقی به رد درخواست «خودمختاری ویژه» در اندونزی به دست آمد. پس از این همه‌پرسی، با حمله شبه نظامیان طرفدار اندونزی به شهروندان، خشونت وحشیانه‌ای در منطقه رخ داد و در پی این اتفاق، نیروی ویژه سازمان ملل مجبور به استقرار در این کشور شد.

8.jpg

تیمور شرقی پیش از این جنگ‌زده بود. براساس گزارش سازمان ملل در 2006، اندونزی در سال 1975 که استعمارگر آن -پرتغال- این خاک را ترک کرد، به تیمور شرقی حمله کرده و ممکن است حدود 180.000 نفر را به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم در این کشور به قتل رسانده باشد.

وضعیت تیمور شرقی از سال 1991 که دست کم 250 نفر از معترضان طرفدار استقلال، به ضرب گلوله کشته شدند، در سراسر جهان خبرساز شد.

پس از استقلال، همچنان برخی از مشکلات این کشور برجا باقی مانده‌اند: پس از سرگیری جنگ در سال 2006، سازمان ملل متحد مجبور شد باری دیگر نیروهای خود را به این کشور اعزام کند. بااین حال، این کشور از ذخایر بزرگ نفتی خود سود جسته و رشد اقتصادی قابل توجهی داشته است. بانک جهانی می‌گوید: توسعه اجتماعی و اقتصادی در تیمور-لسته قابل توجه بوده است.

5- پالائو – اکتبر 1994

9.jpg

این تصویر، کوسه خاکستری را در جزیره کوچک پالائو در جزیره اقیانوس آرام نشان می‌دهد که برای ذخیره انرژی‌اش بر جز و مد سوار شده است.

پالائو از نظر جغرافیایی بخشی گروه بزرگ جزیره میکرونزی در غرب اقیانوس آرام و کم جمعیت‌ترین کشور در این فهرست است که در بین 250 کشور، جمعیتی 21000 نفری را داراست. این کشور به دلیل اختلافات فرهنگی و زبانی،  15سال پس از اینکه تصمیم به عضویت در میکرونزی گرفت، توانست در اول اکتبر 1994 به استقلال برسد.

10.jpg

جزایری که پالائو را تشکیل می‌دهند، در طول سالیان پیش، به دست استعمارگران متعددی اداره می‌شد، یعنی پیش از آنکه تحت نظارت سازمان ملل متحد که توسط ایالات متحده اداره می‌شد قرار بگیرد.

6- اریتره – آوریل 1993

11.jpg

این تصویر که در 6 آگوست 2014 ثبت شده، 3جوان از اریتره را نشان می‌دهد که با قطار منطقه‌ای در نزدیکی نایس -جنوب شرقی فرانسه- از مرز ایتالیا و فرانسه عبور می‌کنند.

سازمان ملل در سال 1952، اریتره را به‌عنوان منطقه‌ای خودمختار در فدراسیون اتیوپی به رسمیت شناخت. بااین حال زمانیکه اتیوپی در سال 1962 تحت حکومت «هایل سلاسی» به منطقه افزوده شد، جنگی داخلی به پا خواست که تا 30 سال ادامه یافت. در سال 1991 جبهه آزادیبخش مردم اریتره (EPLF) نیروهای اتیوپی را بیرون راند و این کشور پس از همه‌پرسی در 27 آوریل 1993 اعلان استقلال کرد.

12.jpg

ارتیره از زمان استقلال خود، اختلافات بسیاری با ایتوپی داشت، ازجمله جنگ مرزی در سال 1998 که بیش از 2 سال به طول انجامید. در آن زمان این کشور تنها توسط یک رئیس جمهور -ایسیاس آفورکی- اداره می‌شد و آنچنان رویکردهای سرکوبگرانه‌ای در پیش گرفت که انتقادهای بسیاری به دولت او وارد شد. به همین علت، این کشور را به نام «کره شمالی آفریقا» ملقب کردند.

7- جمهوری چک و اسلواکی

13.jpg

در این تصویر، گروه‌های بسیج در میدان SNP در شهر بانسکا بیستریکا در مرکز اسلواکی را نشان می‌دهد که به مناسب گرامیداشت هفتادمین سالگرد خیزش ملی اسلواکی گرد هم آمده‌اند.

در 1 ژانویه 1993 چکسلواکی توسط پارلمان، به دو کشور مجزای جمهوری چک و اسلواکی تجزیه شد. پس از پایان «انقلاب مخملی» به حاکمیت حزب کمونیست، این تجزیه «طلاق مخملی» نام گرفت.

14.jpg

به‌نظر می‌رسد بلافاصله پس از این تجزیه، نگرانی‌هایی به‌وجود آمد. نیویورک تایمز مطلبی درباره «پشیمانی عمیق» پس از پایان یک ملت که بعد از جنگ جهانی دوم شکل گرفت، نوشت. با این حال، بر طبق دیدگاه جدید، این تجزیه یک موفقیت (نسبی) بوده است. پاول مودری -روزنامه‌نگار اسلواکی- در سال 2013 به بی‌بی‌سی گفت: این تجزیه بسیار آرام بود. هر دو کشور به اتحادیه اروپا پیوستند (حتی اسلواکی یورو را نیز به دست آورد) و از زمان استقلال تا کنون، تا حد زیادی اقتصاد پایدار و حتی در برخی مواقع درحال شکوفایی داشته است.

با این حال، همه افراد از این تجزیه راضی نیستند. در آستانه انتخابات اسکاتلند، «پاول سیفر» سفیر پیشین چک در انگلیس، خطاب به گاردین گفت: هیچ کشوری واقعاً از آنچه از دست می‌دهد خوشحال نمی‌شود.

8- اوستیای جنوبی – موردی جالب توجه

15.jpg

اوستیای جنوبی، منطقه‌ای جدا شده از جورجیا، در سال 1990 اعلام استقلال کرد اما پس از جنگ بین روسیه و گرجستان به سال 2008 بود که روسیه و تعداد کمی از کشورها (به‌ویژه نیکاراگوئه و ونزوئلا) آن را به رسمیت شناختند. این منطقه به‌خوبی شناخته نشده و به‌عنوان یکی از «مناطق خاکستری» یا «درگیری‌های منجمد» در دوران پس از فروپاشی شوروی شناخته می‌شود. از سال 2008 اوستیای جنوبی با مشکلات اقتصادی درگیر شده و اختلافات سیاسی، صحنه‌های متشنجی را ایجاد کرده است.

کِبِک در سال 1995 همه‌پرسی استقلال از کانادا را برگزار کرد و با اختلاف کم نه رأی پیروز شد. این دومین باری بود که همه‌پرسی برای استقلال این استان برگزار می‌شد (بار نخست هم در سال 1980 به شکست منجر شد) اما جنبش جدایی طلبی در کبک پس از شکست مرتبه دوم، از بین نرفت. این اتفاق با همه‌پرسی اسکاتلند شباهت‌هایی داشت، به‌همین دلیل تعدادی از افراد حاکمیت کبک برای مشاهده همه‌پرسی اسکاتلند به آنجا سفر کرده‌اند، به این امید که ایده‌های خوبی برای آینده خود به‌دست بیاورند.

 

منبع: washingtonpost

 

مطالب مرتبط

نظرات کاربران (0 نظر)

× در حال پاسخ به:

اولین نفری که نظر می دهد شما باشید